هفت آسمان و هفت زمین در

در قرآن و حدیث آمده است که ما هفت زمین و هفت آسمان آفریدهایم.هفت زمین عبارتند از: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل و اورانوس و هفت آسمان همان جوّ اتمسفری است که این سیارات هفتگانه را احاطه کرده است. در این مقاله ضمن بیان دیدگاههای مختلف درباره معنای هفت آسمان به سوالات بالا پاسخ داده میشود و بر پایه آیات قرآن کریم معنای صحیح و کامل هفت آسمان بررسی شده و کیفیت خلقت آسمانها بیان میگردد. سالها پس از کشف پدیده ابر رسانایی، دانشمندان بر این باور بودند که این امر فقط در دماهای خیلی پایین پدیدار میشود. در این صورت آسمان به معنای مجموعه سیارات و ستارگان معنا میشود و زمین به معنای کره خاکی است. 1. ارض به معنای کره زمین که به صورت اسم خاص و علم شخصی است. پرسش دوم: مقصود از زمین (ارض) چیست؟ پرسش پنجم: مقصود قرآن از واژه «هفت آسمان» چیست؟ پرسش سوم: مقصود از سبع (هفت) چیست؟ آسمان سوم: مجموعهای از کهکشانهاست که نام آن «المجموعة المحلیة» است. واکنش هسته ای که طرح کلی آن را بیان کردیم را چرخه پروتون-پروتون می نامند. بلکه قرآن در برخی موارد مطالبی را ذکرمیکندکه بشر از شمارش و فهم آنها عاجز است (وَإِن تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لاَ تُحْصُوهَا) بله، اگر مقصود ایشان این باشد که عدد هفت دلالت بر کثرتمیکند احتمال معقولی است که باید مورد بررسی قرار گیرد.

بنا بر آنچه گذشت ظاهراً مراحل خلقت آسمان و زمین و اقوات رویهمرفته باید در هشت روز صورت گرفته باشد؛ پس اینکه خداوند در آیات دیگر میفرماید آسمانها و زمین را در شش روز آفریده است، به چه معناست؟ پاسخ داد که این دو سیاره با چشم عادی قابل رؤیت نیستند.از اینرو در لیست قرآن و حدیث نیامدهاند البته اشکال اصلی سخن علامه شهرستانی آن است که لفظ «ارض» از نظر معنای لغوی و اصطلاحی بر شش سیاره فوق اطلاق نمیشود. و بر اساس این معنا و با این اطلاق، آسمان مادی هم ارض است یعنی آسمان و زمین هر دو جزء دنیاست. بله، آسمان به معنای جهت بالا، جوّ زمین و جایگاه ستارگان در قرآن آمده است ولی به معنای خود ستارگان نیامده است.پس کلام نیازمندشیرازی، فخررازی و شیخ قاسمی دلیلی ندارد و نوعی تحمیل بر قرآن است. و ریشهی تعیین عدد هفت همان افکاریونانیان است که از علمای اسکندریه به ارث رسیده که به، نه فلک قائل بودند که هفت عدد آنها (ماه، عطارد، زهره،خورشید،مریخ،مشتری، زحل) به دور زمین میچرخند و فلک هشتم جایگاه ثوابت و فلک نهم مبدء حرکت (فلک اطلس) بوده است اینافکارکه از طریق فارابی و بوعلی به ما رسیده است باعث تطبیق با «سموات سبع» قرآن و عرش و کرسی شد.

6. امام فخر رازی نیز بر آن است که آسمانهای هفتگانه همان هفت فلک (قمر، عطارد، زهره،خورشید،مریخ،مشتری، زحل) است. یعنی لفظ «سماء» از نظر لغت و اصطلاح بر کهکشان خاصی اطلاق نشده است و کاربرد آن در قرآن به این صورت اثبات نشده است. شاید جالبترین ویژگی ماه این باشد که همیشه یک طرف از صورت خود را به ما نشان میدهد اما با وجود این که ماه و زمین هر دو به دور خود و خورشید میچرخند چگونه چنین چیزی ممکن است؟ به عبارت دیگر او پدیده ابر رسانایی را کشف کرد. اگر آن روی ماه که به سوی ماست، بطور کامل مورد تابش خورشید قرار گیرد، ما ماه را بصورت قرص کامل و به عبارت دیگر در حالت بدر مشاهده میکنیم. مرکز فلک تدویر روی دایره بزرگتری به نام فلک حامل با سرعت ثابت دوران میکند (شکل 2). بطلمیوس (ص 147ـ152) ثابت کرد که هر دو الگو به نتایج یکسانی منجر میشوند (برای توصیف الگوهای حرکت خورشید ← دریر ، ص 149ـ170؛ نیز ← اونز ، ص 337ـ342).برخی از اخترشناسان مسلمان تغییراتی را در الگوی بطلمیوسیِ حرکت خورشید به وجود آوردند.

اما حتی با این سرعت حدود 230 میلیون سال طول میکشد تا بتوانیم یک دور کامل حول کهکشان راه شیری بزنیم. 8. عبد القادر مغربی مینویسد: حکمت ذکر هفت آسمان در قرآن این است که مخاطبین نمیتوانستند بیشتر از آن هفت سیاره را ببینند ودرباره آنها فکر کنند. منشا بیشتر شرارههای خورشیدی و فورانهای عظیم تاج (CME)، نواحی فعال مغناطیسی پیرامون گروههایی از لکههاست. در بالای فوتوسفر خورشید، کروموسفر ضعیف و تاج قرار دارد که جو نازک خورشیدی را تشکیل میدهد. در واقع تکامل رایانه به ما نشان میدهد که چگونه امکان دارد یک ماشین بزرگ و پیچیده در راه تکامل به ماشینی کوچک بر روی میز کار دفتر و یا خانههای ما تبدیل شود . حال برای تعیین روز و ماه شمسی راه همواراست و براحتی میتوان مانند روش تبدیل شمسی به میلادی اینکارراانجام داد. چنین میدا نمغناطیسی را میتوان در طیف نگاشت خورشیدی تصویر کرد. 2. آسمان به معنای جوّ اطراف زمین یعنی جایی که ابرها قرار گرفتهاند و هوا در آن است.مثال: (وَنَزَّلْنَا مِنَالسَّماءِ مَاءً مُبَارَکاً)؛ «و از آسمان آب مبارکی را فرو فرستادیم». ابرهای عدسیوار، صاف و شبیه عدسی هستند و زمانی شکل میگیرند که هوا در محدودهی کوهها بالا میرود. آنها به عنوان ابرهای سطح بالا در نظر گرفته می شوند.

دیدگاهتان را بنویسید