خلاصه کاملی از جنگ ایران با عراق با تمام جزئیات

در این میان، شورای امنیت سازمان ملل، به درخواست اردن، در ۲۱ تیر ۱۳۶۱ قطعنامه ۵۱۴ را به تصویب رساند و در آن با اظهار نگرانی عمیق از ادامه برخورد دو کشور، خواستار آتشبس و عقبنشینی نیروها به مرزهای بینالمللی و تلاش در جهت دستیابی به راه حلی جامع و عادلانه و شرافتمندانه براساس اصول منشور ملل متحد شد. این حضور البته از دید نیروهای ایرانی پنهان نمانده است و سخنگوی شورای عالی امنیت ملی گفته است که براساس رصد دقیق نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن 21 روز قبل (26 فروردین) وارد دریای مدیترانه شده است و بیانیه بولتون استفاده ناشیانه از یک رویداد سوخته برای جنگ روانی است. در یک دهه گذشته همواره ناوهای هواپیمابر آمریکایی در خلیج فارس حضور داشتهاند و طولانیترین غیبت این ناوها مربوط به سال 1397 است که طی آن پس از خروج ناو تئودور روزولت در 29 فروردین سال 97 از خلیج فارس، تا دی ماه همان سال هیچ ناو هواپیمابری به خلیج فارس اعزام نشد تا اینکه در اول دیماه سال 97 ناو هواپیمابر جان سی استینس همزمان با رزمایش نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در خلیج فارس وارد این منطقه شد. «طه المتوکل» وزیر بهداشت دولت نجات ملی یمن اعلام کرد که در این حمله ۹۱ نفر کشته شدهاند و ۲۳۶ نفر دیگر نیز زخمی و به بیمارستان منتقل شدهاند.

1ـ چون جمهوری اسلامی ایران حمله شوروی به افغانستان را به شدت محکوم کرد و به دنبال نهادینه کردن احکام اسلامی (هرچند که اسلام شیعی صددرصد مورد قبول آنها نمیباشد) بود و از طرفی عراق برعکس ایران، با شوروی پیمان دوستی دیرینه داشت و تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان را محکوم نکرده بود، تمایل داشتند که از ایران در مقابل عراق حمایت بنمایند و حداقل خواست قلبی آنها پیروزی ایران بوده است. در واقع طالبان سعی کرده با حمله به مواضع داعش تا حدودی اعتماد آمریکا و همسایه خود یعنی ایران را در این مسئله جلب کرده و گام مثبتی را به منصه اجرا بگذارد. شیخ نشین های محافظه کار خلیج فارس شامل بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی حدود یک دهه دلمشغول جنگ ایران و عراق بودند. راهی پیشروی ایران بود، اینکه یا به حق تاریخی خودش در رابطه با بحرین پافشاری کند و از اتحاد راهبردی با لندن و واشنگتن صرفنظر کرده و وارد جنگ شود و کل اعراب منطقه و خاورمیانه عربی را با خودش دشمن کند.

کوروش احمدی؛ این روزها مصادف است با پنجاهمین سالگرد جدایی دایمی بحرین از ایران. خیلی از سلسلههای پادشاهی در همه جای دنیا ابتدا بهعنوان قوم یاغی بودند و بعدا قوی و مستقر شدند و حکومت تشکیل دادند که چیز عجیبی نیست؛ اما نکتهای که وجود دارد، این است که مسئله بحرین بخشی از یک سناریوی وسیعتر بریتانیا در قبال ایران است. آنان امیدوار بودند که بدین وسیله آزادی گروگانهای آمریکایی در لبنان را تضمین کرده، شورشیان کنتراهای نیکاراگوئه را تأمین بودجه کنند. از سوی دیگر، شاه و میرزا شفیع همان­قدر که به پیروزی فرانسه بر روسیه امیدوار بودند، نگران بودند که در پی حوادث جدید انگلستان ایران را در برابر روسیه رها کند (Barret, 259). اوزلی در جریان همین گفتگو آشکارا به شاه هشدار داده بود که «اگر روسیه شرایط مناسب و عادلانهای برای صلح پیشنهاد کند و دولت بریتانیا رد چنان پیشنهادی را بیمناسبت تشخیص دهد، بعید نیست طبق روح عهدنامه که هدف آن زحمت دشمنان و نه دوستان ما است، تداوم پرداخت یارانه را به صلاح نداند.»( FO. به طوری که زمانی که احتمال گسترش منطقه ای جنگ افزایش یافت، ترکیه در این زمینه عکس العمل نشان داد.

این امر نگرانی جامعه بینالمللی را بیشتر كرده و بر میزان دخالت و نقش بازیگران خارجی و همچنین گسترش جنگ داخلی میافزاید. همانطور که دیدیم چندی پیش انتقادهای مقامات ایرانی نیز نسبت به طالبان بیشتر شده است. از سوی دیگر، با تحکیم قدرت روحانیون در ایران و به دنبال کاهش مخالفتهای داخلی و احیای ارتش ایران پس از تحمل ضربات شدید اولیه، شدت این تهدیدها می توانست بیشتر شود و با تقویت ارتش این کشور دامنه آن گسترش یابد. شروع جنگ تمامعیار از سوی طالبان، جنگ را به سایر نقاط کشور بهویژه ولایات شمالی، شمال شرقی، شمال غربی و مرکزی نیز گسترش داده و کشور را درگیر جنگ داخلی میکند و حتی به طرف تجزیه خواهد کشاند. شمال استان سیستان و بلوچستان بهویژه شهرهای زابل و اطراف آنکه حیات آنها وابسته به هیرمند و کشاورزیِ اطراف دریاچه هامون است دچار خشکسالی شدند. از این رو ترکیه به شدت تلاش داشت از گسترش جنگ به مناطق کردنشین عراق جلوگیری کند. انقلاب اسلامی و به دنبال آن جنگ عراق علیه ایران و بروز ناامنی در این کشور، ترس ترکیه از احتمال تجزیه و گسترش ناسیونالیسم کردی در ترکیه را افزایش داد. برای ترکیه از نظر گسترش ناسیونالیسم کردی، شمال عراق همواره نسبت به کردستان ایران تهدید جدی تری محسوب می شد.

دیدگاهتان را بنویسید