ایران، طالبان و احمد مسعود – خبرگزاری حوزه

با تصویب قطعنامه 598، دولت پاکستان تلاش کرد جمهوری اسلامی ایران را برای پذیرش این قطعنامه تشویق کند. مهم ترین هدف عراق از بمباران شهرها تضعیف روحیه مردم ایران ، کاهش اراده نیروهای حاضر در جبهه های جنگ ، خنثی نمودن عملیات نظامی ایران و جبران شکست ارتش عراق بود تا ضمن بالابردن هزینه های جنگ ، دولت ایران را به مذاکره و پایان دادن به جنگ وا دارد (جمشیدی ، ص ۵۵ ـ۵۹). امری که برای دولت و مردم پاکستان بسیار مهم بود. منافقین نیز بر تعداد و وسعت تهاجم خویش با بهرهگیری از پشتیبانی عراق افزودند، اما بار دیگر عزم مردم و رهبری مانع شکست آنها در این مناطق شد. 3) عدم توان نظامی عراق در صورت تداوم و تشدید درگیری نظامی در کویت به دلیل اینکه عراق بیش از سی لشکر در مرز ایران داشت و با پذیرش قرارداد 1975 آنها را به کویت و مرز عربستان و همچنین ترکیه گسیل کرد. همانگونه که گفته شد تعداد قابل توجهی از نیروهای نظامی پاکستان در سه کشور عربستان، امارات متحده عربی و عمان حضور داشتند و این امر، درآمد قابل توجهی برای دولت پاکستان داشت.

اما ترکیب خشکسالی و تغییر اقلیم دارد فضای تهدیدآمیزتری برای دولت افغانستان ایجاد میکند؛ فضایی که سرشار از سوءظن و اتهاممتقابل است. با وجود اینکه پیوستن به جناح کشورهای مخالف با ایران ممکن بود برای پاکستان، امتیازات فراوانی را به ارمغان داشته باشد اما دولتمردان پاکستانی کاملاً به اهمیت استراتژیک روابطشان با ایران واقف بودند. ضمن اینکه رابطه با آمریکا نیز برای پاکستان امتیازات نظامی و اقتصادی زیادی را به همراه داشت. این امر البته ناشی از توافق کلی میان آمریکا و انگلستان نیز بود که منافع نفتی، تجاری، نظامی را در ایران پس از قیام ۱۳۴۲ تقسیم کرده بودند. ۱. ایران در دوران گذشته، از طالبان زخم های فراوانی خورده است؛ لذا هیچ کس در ایران علاقه ای به سرکار آمدن طالبان ندارد، اما در دوره جدید برخی رفتارهای طالبان هم تغییر کرده است. در فروردین 1366، وقتی محورهای جبهه جنوبی مسدود گردید، مرحله جدید جنگ در جبهه شمالی آغاز شد (همانجا). در سال 1986، 12 کانال شبکه مخابراتی جدید ماکروویو شهرهای مختلف ایران و پاکستان آغاز بهکار کرد. در واقع، این توافقات بخشی از موافقتنامه دو کشور برای توسعه مبادلات تجاری به حجم 400 میلیون دلار در سال 1988 بود.

وی ادامه داد: برادران پاکستانی ما از حمایت مطلوب از روند صلح دریغ میکردند اما اخباری رسیده مبنی بر اینکه رهبر طالبان پاکستان در یک عملیات کشته شده است امیدواریم که دیگر هیچ بهانهای نباشد و حمایتهای بیرونی از این گروهها خاتمه یابد و شاهد صلح و امنیت در افغانستان باشیم زیرا این صلح، امنیت و ثبات به نفع همه منطقه است. گسترش حملات عراق به مناطق مسکونی ، به صدور بیانیه های دیگری از سوی شورای امنیت در ۱۴ و ۲۴ اسفند ۱۳۶۳/ ۵ و ۱۵ مارس ۱۹۸۵ انجامید. تلاش برای پایان جنگ: سالهای پایانی جنگ عراق و ایران، مقطع حساسی برای امنیت کشورهای منطقه خلیج فارس بود. در این مقطع دولت پاکستان به گونهای رفتار میکرد تا بتواند رضایت توا‡م تمام طرفهای درگیر را داشته باشد؛ اما این موضعگیری دو پهلو نمیتوانست تداوم داشته باشد و دولت پاکستان ناگزیر بود در آینده و در صورت تداوم جنگ عراق با ایران، موضع روشنی را در قبال این جنگ اتخاذ کند. دولت ایالات متحده پس از آگاهی از این موضوع، تمام کمکهای اقتصادی و نظامی خود به ارزش 2/4 میلیارد دلار را به پاکستان به حالت تعلیق درآورد . در این شرایط، آمریکا و کشورهای عرب منطقه و به ویژه عربستان سعودی، دولت پاکستان را تحت فشار قرار داده بودند تا این کشور با قطع روابطش با جمهوری اسلامی ایران، به حمایت از عراق بپردازد .

با موج پیشروی نیروهای نظامی ایران و عملیاتهای نظامی بزرگی که از سوی ایران صورت میگرفت شکست نظامی عراق دور از انتظار نبود. بعد از جنگ جهانی دوم ایران میتوانست برای اینکه در بحرین جای پا ایجاد کند، تلاش کند؛ اما دو مانع بزرگ وجود داشت؛ مانع اول خود بریتانیا بود که شیوخ آلخلیفه کاملا تحتالحمایهاش بودند. وی با تاکید بر اینکه بدنه طالبان طرفدار ادامه جنگ نیستند، گفت: رئیس جمهور افغانستان در چنین شرایطی آتش بس اعلام شده را برای مدت 10 روز دیگر تمدید کرد و بر این نظر است اگر طالبان آمادگی داشته باشد آتش بس برای یکسال و یا دائمی تمدید شود. ایالات متحده در راستای سیاست مهار ایران و بدلیل اینکه ایران در میان کشورهای آسیای مرکزی و افغانستان دارای پیوند های تاریخی، قومی و زبانی بود با پیشرفت سازمان اکو مخالف بود و در مقابل پیشرفت آن سنگاندازی میکرد. در این دیدار ضمن ملاقات با ضیاءالحق در اجلاس شورای عالی سازمان همکاری اقتصادی ایران، ترکیه و پاکستان (اکو) که در اسلامآباد گشایش یافت، شرکت نمود. خامنهای، رئیس جمهور وقت ایران، از پاکستان دیدار نمود. مهمترین اقدام در این زمینه، موافقت پاکستان با استفاده ایران از بنادر کراچی و قاسم برای وارد کردن کالاهای مورد نیازش بود.

دیدگاهتان را بنویسید